Ιστορίες της ζωής

  Καλά Χριστούγεννα παππού…      Ο κυρ Θόδωρος κάθεται στην κουνιστή του πολυθρόνα δίπλα από το τζάκι. Ο απαλός θόρυβος της φωτιάς είναι η μόνη του συντροφιά για απόψε. Παραμονή Χριστουγέννων και το σπίτι είναι άδειο και σιωπηλό.       Τέσσερα παιδιά τον αξίωσε ο Θεός να δει, μα όλα τους μένουν χιλιόμετρα μακριά. «Έστω κι ένα παιδί να είχα κοντά μου θα ήμουν ευτυχισμένος!» σκεφτόταν και η ματιά του χάθηκε σε μια χρυσή μοναδική χριστουγεννιάτικη μπάλα που κρεμόταν από το χερούλι του παράθυρου.       Η φύση στόλιζε το χωριό του κυρ Θόδωρου με κάτασπρο χιόνι κι ο νους του στόλιζε την ψυχή του με αναμνήσεις.       Ήταν δεν ήταν δώδεκα χρονών όταν παραμονή Χριστουγέννων δούλευε στο μπακάλικο της γειτονιάς του κάνοντας διάφορα θελήματα. Μια τέτοια ίδια γυάλινη μπάλα κοίταζαν και τότε τα μάτια του κάνοντας χίλιες δυο ευχές. Δεν λαχταρούσε πλούτη. Ευχόταν ολόψυχα να γίνει πλούσιος στην καρδιά και η αγκαλιά του να μη...

Το καλικαντζαράκι Τσακ και τσουκ και σκρατς και σκρουτς! Παναγιά μου τα κεραμίδια πως χτυπούν! Μην είναι ο αέρας ο δυνατός μην είναι κανένας καλικάντζαρος τρελός; Μα πριν προλάβω να σκεφτώ, μαύρο πλασματάκι σκανδαλιάρικο μικρό στο σαλόνι βρίσκεται και στήνει το χορό. Πάνε τα μελομακάρονα, σκόνη όλοι οι κουραμπιέδες, όσο για τους καναπέδες καλύτερα να μην σας πω! -Μα καλά γιατί είσαι τόσο άτακτο και ζωηρό; Τόλμησα να το ρωτήσω κι από το φόβο μου λίγο έλειψε να λιποθυμήσω. -Χιχιχί και χαχαχά! Για κοίτα τώρα ποιος ρωτάς! Εγώ είμαι καλικαντζαράκι κι ησυχία δεν ξέρω τι θα πει! Τα Χριστούγεννα λατρεύω γιατί όλες τις νοικοκυρές παιδεύω! -Μα η μαμά μου θα στεναχωρηθεί και θα κλαίει το πρωί! -Ε τότε στρώσου αμέσως στη δουλειά! Πάρε σκούπα και πανιά! -Μα δεν είναι δίκαιο! Δεν τα έκανα εγώ! -Δίκαιο ξεδίκαιο είναι η μόνη λύση! Και να ξέρεις πως κάθε χρόνο θα έρχομαι εδώ και θα τα κάνω όλα ρημαδιό! Έτρεξα για να το πιάσω μα εκείνο εξαφανίστηκε μέσα σε χάχανα τρελά και κάθε χρόνο μου έφερνε για δώρο...

  Καλά Χριστούγεννα παππού…      Ο κυρ Θόδωρος κάθεται στην κουνιστή του πολυθρόνα δίπλα από το τζάκι. Ο απαλός θόρυβος της φωτιάς είναι η μόνη του συντροφιά για απόψε. Παραμονή Χριστουγέννων και το σπίτι είναι άδειο και σιωπηλό.       Τέσσερα παιδιά τον αξίωσε ο Θεός να δει, μα όλα τους μένουν χιλιόμετρα μακριά. «Έστω κι ένα παιδί να είχα κοντά μου θα ήμουν ευτυχισμένος!» σκεφτόταν και η ματιά του χάθηκε σε μια χρυσή μοναδική χριστουγεννιάτικη μπάλα που κρεμόταν από το χερούλι του παράθυρου.       Η φύση στόλιζε το χωριό του κυρ Θόδωρου με κάτασπρο χιόνι κι ο νους του στόλιζε την ψυχή του με αναμνήσεις.       Ήταν δεν ήταν δώδεκα χρονών όταν παραμονή Χριστουγέννων δούλευε στο μπακάλικο της γειτονιάς του κάνοντας διάφορα θελήματα. Μια τέτοια ίδια γυάλινη μπάλα κοίταζαν και τότε τα μάτια του κάνοντας χίλιες δυο ευχές. Δεν λαχταρούσε πλούτη. Ευχόταν ολόψυχα να γίνει πλούσιος στην καρδιά και η αγκαλιά του να μη...

  17 Νοέμβρη Ένα τελευταίο φιλί… Ένιωσα τα χείλη του να με φιλούν απαλά στο μέτωπο. Πάντα με φιλούσε όταν γι αυτόν ξημέρωνε μια ιδιαίτερη μέρα. Δεν ήταν ασυνήθιστο παιδί ο Σπύρος, να μονάχα λίγο παραπάνω ευαίσθητος. Νόμιζε πως δεν τον πήρα χαμπάρι. Έκλεισε την πόρτα του δωματίου μου απαλά και μπήκε στο μπάνιο. Από τη χαραμάδα της πόρτας τον παρατηρούσα να χτενίζει προσεχτικά τα μαλλιά του. Είχε φορέσει το καλό του θαλασσί πουκάμισο. Αλήθεια τι γιορτή ξημέρωνε σήμερα την δεκάτη τετάρτη Νοεμβρίου; Το μυαλό μου δεν πήγαινε πουθενά. Αφού ετοιμάστηκε κοντοστάθηκε στο χολ κι έριξε μια γρήγορη ματιά σε όλο τον χώρο του σπιτιού. Λίγο πριν ανοίξει την πόρτα και φύγει βγήκα από το δωμάτιο και του φώναξα: «Πρόσεχε παιδάκι μου! Ό,τι κι αν κάνεις πρόσεχέ μου!» Έτρεξε αμίλητος και μ΄αγκάλιασε. Με φίλησε ξανά στο μέτωπο μα το φιλί του αυτήν την φορά ήταν γρήγορο και δυνατό. «Θα προσέχω μάνα!» είπε κι έφυγε. Δυο μερόνυχτα είχαν περάσει και εκείνος ήταν άφαντος. Με έζωναν τα φίδια, αλ...

Στη λαϊκή αγορά Ρόδου έπιασα πόστο πέρσι το καλοκαίρι. Ένας χώρος τελείως διαφορετικός από ότι είχα συνηθίσει μέχρι τότε. Θα μπορούσα να πω πως ήμουν εντελώς έξω από τα νερά μου, μιας και ποτέ, ούτε καν τυχαία, δεν είχα πατήσει το πόδι μου εκεί.  Ο δικός μου κόσμος ήταν γεμάτος από βιβλία και μόνο βιβλία.  Η λαϊκή αγορά εισβάλει όμως τόσο όμορφα στη ζωή μου και με εκθέτει στον αληθινό κόσμο.  Εκεί είναι το μέρος που συναντάς κόσμο και κοσμάκι. Είναι ο χώρος που είμαστε όλοι άνθρωποι χωρίς τίτλους. Μόνο άνθρωποι. Καταναλωτές. Εκεί δεν ξεχωρίζεις ποιος είναι γιατρός, δικηγόρος, σκουπιδιάρης, Έλληνας ή αλλοδαπός... Ο καθένας με μια λίστα στο χέρι προσπαθεί να βρει το καλύτερο προϊόν.  Εκεί οι άνθρωποι ξεχωρίζουν από το χαμόγελο στα χείλη τους ή τη θλίψη στα μάτια τους…Από την ευγένεια ή την αγένεια που κουβαλούν.  Ανοιχτοχέρηδες και τσιγκούνηδες , άνθρωποι με χιούμορ, με σοφία θα σταθούν κάθε φορά στον πάγκο μου κι ο καθένας στα λίγα λεπτά που θα του μιλήσεις θα βγ...

  Πες την ευχή… «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε με!» να λες κορίτσι μου κι ο Θεός βοηθάει είπε η γιαγιά στη Φανή, όταν αυτή ήταν θυμωμένη, επειδή δεν είχε πάρει προαγωγή κι αύξηση μισθού όπως περίμενε στην εταιρία που εργαζόταν εδώ και πολλά χρόνια. -Τι λες γιαγιά; Αυτά είναι ξεπερασμένα! Με προσευχές δεν σώνεται ο κόσμος. Άλλα είναι τα πράγματα που χρειάζονται! είπε εκείνη ακόμα πιο θυμωμένα.  Η γιαγιά δεν μίλησε άλλο. Είδε ότι η καρδιά της εγγονής της ήταν κλειστή.  Μετά από λίγες ημέρες ήρθε πάλι η Φανή στο σπίτι της γιαγιάς. Αυτή την φορά ήταν καταρρακωμένη κι απελπισμένη. -Απολύθηκα γιαγιά! Τα χασα όλα! Τι θα απογίνω τώρα; μονολόγησε και ξέσπασε σε λυγμούς. -Λυπάμαι πολύ κορίτσι μου. Μην απελπίζεσαι όμως! Έχει ο Θεός! Δε θα σ’ αφήσει έτσι!» είπε η γιαγιά. -Ποιος Θεός! Δεν Τον ξέρω τον Θεό!  -Ούτε εγώ τον ήξερα κορίτσι μου, όμως η ευχή με βοήθησε να Τον μάθω.  -Ποια ευχή;  -Το ‘’ Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησέ με ‘’ . -Εγώ δεν πιστεύω σε προσευχές! Η προσευχή δε...

Το σταυροδρόμι της αγάπης      Η εβδομηντάχρονη  Μαρία έχει ξεφύγει από την προσοχή της κόρης της. Ανοίγει την εξώπορτα και βγαίνει έξω. Ξυπόλυτη αρχίζει να περπατάει στο πεζοδρόμιο. Λίγο παρακάτω κοντοστέκεται. Κοιτάζει δεξιά κι αριστερά λες κι έβλεπε αυτόν τον δρόμο για πρώτη φορά. Αφού ψέλλισε λόγια ασυνάρτητα, αρχίσε ξανά το σιγανό περπάτημα.  Οι μυρωδιές από τους ανθούς των δέντρων, οι πολύχρωμες ανεμώνες κατά μήκος του πεζοδρομίου, το γλυκό αεράκι που της δρόσιζε το ρυτιδιασμένο της πρόσωπο και της φυσάνιζε τα γκρίζα ανακατωμένα της μαλλιά, της έφερνε στα χείλη ένα απαλό νοσταλγικό χαμόγελο.  Μετά από αρκετούς μήνες ένιωθε ξανά ελεύθερη. Τα γερασμένα της ανύμπορα πια πόδια δεν αισθάνονταν κόπωση. Η καρδιά της την οδηγεί εκεί που είχαν αρχίσει όλα: «Στο σταυροδρόμι της αγάπης». Έτσι το είχαν ονομάσει με τον Νίκο τον άντρα της, αφού σ΄εκείνο το σταυροδρόμι τον είχε πρωτογνωρίσει και ερωτευτεί. Στο μυαλό της άρχισαν σιγά σιγά να αναβοσβήνουν αναμνήσεις. ...

« Τα παιδικά μου καλοκαίρια» Μυρωδιά από καρπούζι  στην αυλή της γιαγιάς ξυπόλυτα πόδια γελαστή καρδιά τα τζιτζίκια τραγουδούν ρυθμικά τον ήλιο παρακαλούν   να μην καίει πια κρυφτό κυνηγητό ξεγνοιασιά  το κουδούνι του σχολειού δεν μας τρομάζει πια απόγευμα  αδημονία για μια βουτιά  βατραχοπέδιλα  κουβαδάκια μπρατσάκια  όλα αραδιασμένα στην αμμουδιά αλμύρα μυρίζουν  τα παιδικά μου καλοκαίρια μα είναι η γεύση τους γλυκιά κι αν τα μάτια θα κλείσω  σίγουρα θα αντικρύσω εκείνο το παιδί που ακόμα στα κύματα  πλατσουρίζει και γελά Ζωή Κοντόγιαννου Ποίημα που προέκυψε από το Εργαστήριο Συγγραφής των Εκδόσεων Αλάτι

Ήθελα μόνο να μ' αγαπάς... Η Μαρία δούλευε κάποτε σ’ ένα ταξιδιωτικό γραφείο. Με όλους τους συνεργάτες της είχε καλές σχέσεις ακόμα και με τον κύριο Ορέστη, που ήξερε πως ήταν άθεος και που συχνά χωρίς να χάσει ευκαιρία κακολογούσε και υποβάθμιζε τον Κύριο Ιησού Χριστό.  Πολλές φορές προσευχήθηκε η Μαρία για τον κύριο Ορέστη, να του δώσει ο Θεός φώτιση και να τον οδηγήσει στην Αλήθεια της πίστης, αλλά και στην χαρά που βρίσκει κανείς μέσα στην αγάπη του Θεού. Ο καιρός όμως περνούσε και ο κύριος Ορέστης συνέχιζε να βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στην απιστία του.  Κάποια μέρα είχε έρθει στο γραφείο μια ηλικιωμένη κυρία. Ήθελε να ταξιδέψει στους Αγίους Τόπους. Για αυτήν, όπως είπε και η ίδια, ήταν όνειρο ζωής να περπατήσει στους δρόμους που περπάτησε και ο Κύριος. Εκείνη τη μέρα η Μαρία είχε πολλή δουλειά κι έτσι ανέλαβε να την εξυπηρετήσει ο κύριος Ορέστης. Στο άκουσμα ότι η γριούλα θέλει να ταξιδέψει στους Αγίους τόπους εκείνος γέλασε κοροϊδευτικά. Όταν επίσης την άκουσε να δοξάζ...

Τα κρίνα των παιδικών μου χρόνων Στην ησυχία του μεσημεριού σε μια γραφική γειτονιά, δίπλα σχεδόν από την μεγάλη εκκλησιά του χωριού, ακουγόταν μόνο το κλειδί στην σκουριασμένη κλειδαριά που η Ανθή μάταια προσπαθούσε να ξεκλειδώσει. Η ξύλινη πόρτα είχε παραδοθεί στη δίνη του χρόνου. Το ίδιο και τα παράθυρα. Ίσα που στέκονταν στα κουφώματα. Μ' ένα δυνατό σπρώξιμο η βαριά πόρτα άνοιξε. Είκοσι χρόνια μετά στο πατρικό της σπίτι όλα έμοιαζαν ίδια. Κατασκονισμένα μεν, αλλά ίδια.  Κάθε γωνιά μια ανάμνηση. Μόνο η μυρωδιά της μούχλας και της κλεισούρας δε θύμιζε σε τίποτα το άλλοτε φρεσκοκαθαρισμένο σπίτι. Ήταν όμως ό,τι της είχε απομείνει. Σε λίγο ο αγοραστής έφθανε. Με τα λεφτά που θα   'παιρνε θα ξεχρέωνε αρκετές δόσεις του δανείου στην τράπεζα.  Τη σκοτεινιά και τη μούχλα του σπιτιού άρχισε να καλύπτει σιγά σιγά μια παραδεισένεια ευωδία. Η μυρωδιά την οδηγούσε στην πίσω αυλή. Διέσχισε με γρήγορο βήμα τη σάλα και με μια δυνατή σπρωξιά άνοιξε την πόρτα. Ύστερα θαρρείς μεμιά...

  Εμπιστέψου με και δεν θα χάσεις! Θέλησε κάποιος να κάνει ένα μακρινό ταξίδι κι έψαχνε έναν ικανό οδηγό για συνοδοιπόρο. Ήθελε να τον βοηθάει ν΄ αποφεύγει τις κακοτοπιές, τους εχθρούς και τ΄ άγρια θηρία. Κανείς δεν δεχόταν να τον συνοδέψει μα κι αυτουνού κανείς δεν του γέμιζε το μάτι. Κανέναν δεν μπορούσε να εμπιστευτεί τυφλά. Μέχρι που σήκωσε τα μάτια ψηλά και προσευχήθηκε.  «Μόνος μου Θεέ μου τέτοιο ταξίδι δεν μπορώ να κάνω. Σίγουρα θα χαθώ και θα πάθω κακό. Εσύ που είσαι εκεί ψηλά, στείλε μου κάποιον για οδηγό!»  Τότε μπροστά του εμφανίστηκε ο ίδιος ο Θεός.  «Άκουσα την προσευχή σου κι ήθελα να σε ρωτήσω αν δέχεσαι εμένα για οδηγό. Μόνο που δεν θα είμαι μαζί σου. Εγώ θα κάθομαι στον ουρανό κι από εκεί ψηλά θα σε καθοδηγώ. Δέχεσαι;» Τον ρώτησε.  Ο νέος μην έχοντας άλλη λύση δέχτηκε, οπότε και ξεκίνησε το ταξίδι του.  Καθώς πήγαινε ο δρόμος του τον έφερε μπροστά σ΄άλλους δυο δρόμους. Ο ένας ήταν χωματένιος κι έρημος, γεμάτος πέτρες και λακκούβες. Ούτε δέν...

  Μια ένεση να μεγαλώσω…      Ξημέρωσε. Το ξυπνητήρι χτυπά ανυπόμονα. Για όλους οι εφιάλτες τελειώνουν το πρωί. Για μένα αρχίζουν με το πρώτο χτύπημα του κουδουνιού στο σχολείο. Το στομάχι μου είναι πέτρα με το που ανοίξω τα μάτια.       Απέναντι από το κρεβάτι στέκει η σχολική τσάντα. Για τα περισσότερα παιδιά είναι απλά μια σάκα που κουβαλά τα βιβλία. Για μένα είναι το εισιτήριο για το κτίριο του τρόμου γεμάτο με μάτια που με κοιτούν άγρια και θυμωμένα χωρίς καν να ξέρω τον λόγο. Παντού υπάρχουν πρόσωπα παιδιών που μοιάζουν με τρομαχτικές μάσκες αποκριάς. Κι εγώ ανίκανος να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Φοβάμαι στην τάξη. Τρέμω στην αυλή του σχολείου.      Χτες έμεινα νηστικός. Κάποιοι μου πέταξαν το κολατσιό από τα χέρια. Προχθές η ζωγραφική που είχα φτιάξει για τη μητέρα μου ρίχτηκε με μίσος στα λασπόνερα…μαζί της κι εγώ…! Τα γόνατά μου μάτωσαν, τα χέρια μου ήταν γεμάτα γρατζουνιές.       Κάθε μέρα η γωνιά μου σ...

Αρκετά χρόνια πριν ένα ήσυχο βράδυ όταν έβαζα τα δύο μου πρώτα παιδιά για ύπνο ήρθε σαν από θεία φώτιση η ιστορία για το Μπαουλάκι της Αγάπης, βέβαια όχι ακριβώς έτσι όπως υπάρχει στο βιβλίο...αλλά κάπως έτσι... Την ίδια εκείνη βραδιά την κατέγραψα σ' ένα πρόχειρο τετράδιο για να μην την ξεχάσω. Μετά από λίγες μέρες θυμάμαι έγραφα κι έσβηνα για να μπορέσω να την κάνω πιο δελεαστική στα παιδιά και να της δώσω ένα υπέροχο κι απρόσμενο τέλος εξηγώντας τους έτσι πως η αγάπη είναι αυτή που δίνει την πραγματική ομορφιά στη ζωή... Η ιστορία γράφτηκε...αλλά με τον καιρό ξεχάστηκε. Τα παιδιά μεγάλωναν και στην οικογένεια είχαν προστεθεί κι άλλα δύο παιδιά. Οι υποχρεώσεις όλο και αυξάνονταν. Χρόνο για γράψιμο πια δεν είχα, αλλά ούτε και μυαλό για να καταγράψω τις ιστορίες που τους διηγόμουν κάθε βράδυ...ώσπου το τετράδιο καταχωνιάστηκε σε ένα ασπρόμαυρο χάρτινο διακοσμητικό μπαούλο στο παιδικό δωμάτιο που μέσα φύλαγα ενθύμια των παιδιών από το σχολείο. Μια μέρα κι ενώ έβαζα σε τάξη τα πράγμα...

 Η παράγκα Νοέμβριος 1950 Το φως της λάμπας τρεμόπαιζε μέσα στην πετρόχτιστη παράγκα. Ο αέρας λυσσομανούσε. Η Μαρίνα καθόταν στην γωνιά του μικρού μαυρισμένου τζακιού με μάτια ανήσυχα, θολά. Το δυνατό βουητό τ’ ανέμου απ’ το μισοσπασμένο παράθυρο , που ο Δημήτρης δεν πρόλαβε να αποτελειώσει, την έβγαλε απ’ τις θλιβερές τις σκέψεις. Μέρες είχε να πάρει νέα από το Δημήτρη , από τον άντρα π’ αγαπούσε όσο τίποτα άλλο. Δυο χρόνια έμεναν σ’ αυτήν την μικρή, φτωχική παράγκα, που έφτιαξαν με τα ίδια τους τα χέρια. Ο Δημήτρης δεν είχε λείψει ποτέ πάνω από πέντε ώρες. Πάντα γυρνούσε κοντά της και πάντα η αγκαλιά του ήταν αυτή που τη ζέσταινε και της έδινε άπλετη στοργή και αγάπη. Σηκώθηκε επάνω να ανάψει το καντήλι που έστεκε μπροστά από την εικόνα της γλυκιάς Παναγιάς. Γέμισε το ποτήρι με λίγο λάδι, δεν είχε άλλωστε και πολύ, κι άναψε το καινούργιο φυτίλι. Με σφιγμένη την καρδιά γονάτισε κι άφησε τα δάκρυά της ελεύθερα να τρέξουν. «Μεγαλόχαρη, ας μην του χει συμβεί τίποτα κακό! Σκέπασέ τον!...