Ιστορίες της ζωής

  Εκεί που αναφτεριάζει Δώδεκα συναντήσεις του ήρωα με τον φτερωτό επισκέπτη του, καλύπτοντας όλο το ηλιακό φάσμα της ζωής του, χωρίς χρονολογική σειρά και τοποθετημένες αφηγηματικά σε κάθε μήνα. Σαν μία χρονική παλίρροια, όπου μέσα από κάποια αντιπροσωπευτικά στιγμιότυπα της εμπειρίας του ήρωα, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τα θυελλώδη ζητήματα και τις βαθύτερες αγωνίες της ανθρώπινης μοίρας.  Οι μικροί και φαινομενικά ασήμαντοι κύκλοι της ζωής, όπως και οι διαδοχικοί κύκλοι της φύσης, αποδεικνύονται τελικά ως ομόκεντροι αντίλαλοι ενός αιωνίου συμπαντικού κύκλου. Εκδόσεις ΣΜΙΛΗ (Από αυτόν τον στίχο της Μαρίας Πολυδούρη πήρε το βιβλίο τον τίτλο του) Ο Μάνος Γεώργιος γεννήθηκε στη Ρόδο το 1976. Σπούδασε Διοίκηση επιχειρήσεων και μάρκετινγκ σε πανεπιστήμιο της Αγγλίας και τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Η νουβέλα " Εκεί που αναφτεριάζει" είναι   το πρώτο του βιβλίο. Αποσπάσματα του βιβλίου Σε λίγο θα έρθει. Θα έρθει. Κι ο κύκλος μας θα ξεκινήσει.  Ίσως με...

Η σωτηρία για τον Λύχνο θα έρθει από μακριά, όταν αυτός θα βρίσκεται στη μέση εποχή. Ο άντρας που θα τη φέρει, θα έχει παλέψει με τα κύματα». Στο παλάτι των Φωτοδόχων, η βασίλισσα Αρσινόη ανακοινώνει τα λόγια της προφητείας στον νέο άγνωστο άντρα χωρίς όνομα και πατρίδα, που εμφανίστηκε ξαφνικά στον πλανήτη Λύχνο και διασώθηκε πριν λίγο στη θάλασσα των Φωτοδόχων. Με αντάλλαγμα να ξαναβρεί τη μνήμη και την ελευθερία του, εισχωρεί στην αφιλόξενη χώρα των Αφώτιστων με σκοπό να εξοντώσει τον πανίσχυρο άρχοντα του σκότους Κραταιό και ν’ απαλλάξει έτσι τον πλανήτη Λύχνο απ’ την κυριαρχία του. Με μοναδικό του όπλο και πυξίδα έναν φωτεινό κρύσταλλο και για συντροφιά του ένα κορίτσι, μια γάτα κι έναν μυστηριώδη άντρα, ξεκινά για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή μέσα στο σκοτάδι και το μυστήριο, όπου η πραγματικότητα μπλέκεται με το όνειρο και η λογική με την παράνοια. Εκεί, στα πιο σκοτεινά σημεία του πλανήτη, για να κερδίσει τη σωτηρία του, θα βρεθεί αντιμέτωπος με τους χειρότερους φόβους του, θα κλ...

  ΑΚΙΝΗΤΑ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ Με τις πρώτες αχτίδες να χαϊδεύουν τα βλέφαρά μου σε αναζητώ. Άραγε είσαι όπως σε ονειρεύτηκα πάλι απόψε; Το σκοτάδι έχει χαθεί με την καληνύχτα της σελήνης. Για εκείνο που πρέπει να παλέψω μαζί με τον ήλιο θαρρώ πως  είναι το σκοτάδι που έχει απλωθεί μέσα μου.  Ανοίγοντας τα μάτια δεκάδες προσωπεία με κοιτούν. Νοιώθω ν’ ασφυκτιούν στη ντουλάπα, στα συρτάρια. Κάποια κρεμασμένα στους τοίχους ασθμαίνουν νωχελικά. Ακόμα και στα ράφια του ψυγείου υπάρχουν. Όλα στέκουν γύρω μου περιμένοντας να διαλέξω. Είμαι ό,τι φορώ, ό,τι τρώω, ό,τι σκέφτομαι. Ακόμα και ό,τι δεν νιώθω.    Στο μυαλό μνήμες αναμοχλεύουν τα γρανάζια της θύμησης. Και τότε θυμάμαι πως ήμουν ξέγνοιαστο παιδί. Έπαιζα με όλα τους συνομήλικους της γειτονιάς. Αγόρια και κορίτσια. Ήξερα να θυμώνω, να μαλώνω κι ύστερα να φιλιώνω. Μπορούσα να τρέχω να κρύβομαι στο πιθάρι μου και να βγαίνω όταν όλα είχαν περάσει. Είχα πάντα το φανό της παιδικής αθωότητας μέσα στην καρδιά. Με αυτόν αναμμένο τί...

  Τελεία και παύλα! «Μ’ αυτούς τους μαρκαδόρους θα ζωγραφίσω εγώ! Τελεία και παύλα!» φώναξε ο Νικηφόρος και χτύπησε με δύναμη το πόδι του στο πάτωμα. Η Εύα πήρε τη μολυβοθήκη με τις ξυλομπογιές κι απομακρύνθηκε ξεφυσώντας. Όσο και να τις έξυνε κανείς, πάντα έμεναν χωρίς μύτες. Με χίλια ζόρια κατάφερε να ολοκληρώσει τη ζωγραφιά της. Ένα ανθρωπάκι με μαλλιά καρφάκια, που είχε ντύσει σαν τον Νικηφόρο. Τζιν παντελόνι, κόκκινη κοντομάνικη μπλούζα, ασορτί αθλητικά παπούτσια. «Μα ο Νικηφόρος δεν έχει καρφάκια» παρατήρησε ο Παναγιώτης ο μικρός. «Ναι όμως έτσι δεν σηκώνονται τα μαλλιά του, κάθε φορά που νευριάζει;» είπε ο Παναγιώτης ο μεγάλος. Τα παιδιά μαζεύτηκαν γύρω απ’ τη ζωγραφιά. Την κοίταζαν κι έλεγαν τα δικά τους. Τα χείλια θα έπρεπε να είναι πιο λεπτά. Τα μάτια λίγο πιο μεγάλα. Κάποιος είπε πως το πρόσωπο καλό θα ήταν να βαφτεί κατακόκκινο. «Ή μωβ!» πρόσθεσε μία μικρούλα. Η Νεφέλη το πειραχτήρι έκανε μερικές γκριμάτσες και κούνησε το δάχτυλο. «Τελεία και παύλα! Τελεία και παύλα!» ά...

 Η παράγκα Νοέμβριος 1950 Το φως της λάμπας τρεμόπαιζε μέσα στην πετρόχτιστη παράγκα. Ο αέρας λυσσομανούσε. Η Μαρίνα καθόταν στην γωνιά του μικρού μαυρισμένου τζακιού με μάτια ανήσυχα, θολά. Το δυνατό βουητό τ’ ανέμου απ’ το μισοσπασμένο παράθυρο , που ο Δημήτρης δεν πρόλαβε να αποτελειώσει, την έβγαλε απ’ τις θλιβερές τις σκέψεις. Μέρες είχε να πάρει νέα από το Δημήτρη , από τον άντρα π’ αγαπούσε όσο τίποτα άλλο. Δυο χρόνια έμεναν σ’ αυτήν την μικρή, φτωχική παράγκα, που έφτιαξαν με τα ίδια τους τα χέρια. Ο Δημήτρης δεν είχε λείψει ποτέ πάνω από πέντε ώρες. Πάντα γυρνούσε κοντά της και πάντα η αγκαλιά του ήταν αυτή που τη ζέσταινε και της έδινε άπλετη στοργή και αγάπη. Σηκώθηκε επάνω να ανάψει το καντήλι που έστεκε μπροστά από την εικόνα της γλυκιάς Παναγιάς. Γέμισε το ποτήρι με λίγο λάδι, δεν είχε άλλωστε και πολύ, κι άναψε το καινούργιο φυτίλι. Με σφιγμένη την καρδιά γονάτισε κι άφησε τα δάκρυά της ελεύθερα να τρέξουν. «Μεγαλόχαρη, ας μην του χει συμβεί τίποτα κακό! Σκέπασέ τον!...