Ιστορίες της ζωής

Παρασκευή Γιακουμάκη Οι πιο σημαντικοί άνθρωποι ανάμεσά μας είναι οι πιο ταπεινοί και οι πιο αξιόλογες πράξεις γίνονται καμιά φορά από απλούς ανθρώπους, αγράμματους πολλές φορές, μα με μια φλόγα δύναμης και πίστης να σιγοκαίει μέσα τους. Το πέρασμά τους από αυτό τον κόσμο γεμάτο φως για να μπορεί να φωτίζει αυτούς που μένουν πίσω, αυτούς που ψάχνουν ένα παράδειγμα για να δώσουν νόημα στη ζωή τους.  Στις 18 Δεκεμβρίου 1936 γεννιέται στον Αρχάγγελο της Ρόδου η Παρασκευή Γιακουμάκη ή αλλιώς όπως την ξέρουμε όλοι οι Αρχαγγελίτες ο Κιεγκουλλάς του Ποτή. Μια γυναίκα απλή, με ζωή φορτωμένη υποχρεώσεις, μα με αρκετή πίστη στην καρδιά θα αφήσει το δικό της στίγμα στην ιστορία του Αρχαγγέλου.  Οι περισσότεροι τη θυμόμαστε με ένα γαϊδουράκι να ανεβαίνει καθημερινά το δύσβατο κι ανηφορικό μονοπάτι του Προφήτη Ηλία δυο και τρεις φορές τη μέρα όταν ήταν απαραίτητο, κουβαλώντας ό,τι ήταν αναγκαίο για το εκκλησάκι του. Το πανηγύρι του Προφήτη είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το όνομά της. Ποιος δ...

Ένα μικρό αφιέρωμα για τη Φλώρα Κρητικού ή αλλιώς όπως την ξέρουν οι Αρχαγγελίτες για το Φλουρί του Καμπούρη της οποίας το όνομα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την αρχαγγελίτικη μουσική παράδοση. Πόσα όμορφα τραγούδια ακούσαμε από τη χαρακτηριστική της φωνή! Πόσους γάμους στόλισε με τη μελωδία που έβγαινε από την ψυχή της! Πίσω από αυτή την φωνή όμως ελάχιστοι γνωρίζουν πως κρυβόταν ένα παράπονο, μια μελαγχολία, ένας αναστεναγμός…Μέσα από τον αρχαγγελίτικο χαβά η Φλώρα ήξερε πολύ καλά να κρύβει τον δικό της καημό… Βάζω τα τραγούδια της να παίζουν και ταξιδεύω χρόνια πίσω…τότε που η Φλώρα μικρό παιδί ακόμα ερχόταν αντιμέτωπη με το πιο σκληρό πρόσωπο της μοίρας.  «Η μέρα έχει βάσανα κι η νύχτα είναι ωραία γιατί έρχεσαι στον ύπνο μου και μου κρατάς παρέα.» Είναι ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς στίχους του παραδοσιακού αρχαγγελίτικου τραγουδιού «Ποταμός». Βάσανα πολλά είχε η μέρα της Φλώρας μα η νύχτα της ήταν ωραία…γεμάτη από τραγούδια…γεμάτη όνειρα που τη βοηθούσαν να δραπετεύει απ...

  Σαράντα ολόκληρα χρόνια τα χέρια του πατέρα μου, Σάββα Κοντόγιαννου, μάτωναν, καίγονταν ή πάγωναν σηκώνοντας σίδερα της οικοδομής. Η ζωή δύσκολη, οι υποχρεώσεις πολλές και οι επιλογές της μετρημένες. Το μεροκάματο ήταν αναγκαίο κι ο ελεύθερος χρόνος σχεδόν ανύπαρκτος.  Άσε και που να υπήρχε η δυνατότητα να τεμπελιάσει, με τόση κούραση, η επιλογή του ήταν να μείνει ξαπλωμένος στον σουφά ή να γαληνέψει αγναντεύοντας τη θάλασσα και ψαρεύοντας. Για τη ζωγραφική ούτε λόγος!  Ήξερα πως ο πατέρας μου είχε ταλέντο, πως όταν έπιανε μολύβι στα χέρια του κι έβλεπε μια εικόνα θα την αποτύπωνε σαν καρμπόν στο χαρτί.  Κι εμένα μ' είχε ζωγραφίσει μια φορά και το χαμόγελο μου δεν έλεγε να φύγει από τα χείλη μου.  Κι ύστερα ήρθε η σύνταξη κι ο ελεύθερος χρόνος ήταν πια άπλετος. Και τότε ήταν η κατάλληλη στιγμή για να ανθίσει το ταλέντο του.  Άρχισε να παρακολουθεί εκπομπές στην τηλεόραση και στο you tube. Παρήγγειλε παλέτα, χρώματα, πινέλα και σ ένα μικρό δωμάτιο έστησε τ...