"ΑΚΙΝΗΤΑ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ" γράφει η Ιωάννα Ζώρζου
ΑΚΙΝΗΤΑ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ Με τις πρώτες αχτίδες να χαϊδεύουν τα βλέφαρά μου σε αναζητώ. Άραγε είσαι όπως σε ονειρεύτηκα πάλι απόψε; Το σκοτάδι έχει χαθεί με την καληνύχτα της σελήνης. Για εκείνο που πρέπει να παλέψω μαζί με τον ήλιο θαρρώ πως είναι το σκοτάδι που έχει απλωθεί μέσα μου. Ανοίγοντας τα μάτια δεκάδες προσωπεία με κοιτούν. Νοιώθω ν’ ασφυκτιούν στη ντουλάπα, στα συρτάρια. Κάποια κρεμασμένα στους τοίχους ασθμαίνουν νωχελικά. Ακόμα και στα ράφια του ψυγείου υπάρχουν. Όλα στέκουν γύρω μου περιμένοντας να διαλέξω. Είμαι ό,τι φορώ, ό,τι τρώω, ό,τι σκέφτομαι. Ακόμα και ό,τι δεν νιώθω. Στο μυαλό μνήμες αναμοχλεύουν τα γρανάζια της θύμησης. Και τότε θυμάμαι πως ήμουν ξέγνοιαστο παιδί. Έπαιζα με όλα τους συνομήλικους της γειτονιάς. Αγόρια και κορίτσια. Ήξερα να θυμώνω, να μαλώνω κι ύστερα να φιλιώνω. Μπορούσα να τρέχω να κρύβομαι στο πιθάρι μου και να βγαίνω όταν όλα είχαν περάσει. Είχα πάντα το φανό της παιδικής αθωότητας μέσα στην καρδιά. Με αυτόν αναμμένο τί...