Ιστορίες της ζωής

Θύμηση Τούτη την ώρα το κύμα με ταξιδεύει σε εκείνη Μου θυμίζει κάθε ήχο που αγαπούσα από τα χείλη της  όταν ήμασταν μαζί Άραγε τούτη την ώρα τι να συλλογίζεται, σίγουρα το ταξίδι μας πια δεν είναι ίδιο Ο αέρας με χτυπάει στην πλάτη, μου  χαρίζει ένα από εκείνα τα χάδια  Που όταν δεν ήμουν καλά πάντα αναζητούσα Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως με θυμάται, εξάλλου δεν ζήσαμε και λίγα Λίγο πιο πέρα χαζεύω τα φώτα μιας πόλης που δεν κοιμάται Μένει σαν φίλος στο πλευρό σου για να αντέξεις Πόσο θα ήθελα αυτή την στιγμή να είναι μαζί μου,  να σταματήσω το χρόνο Έστω για λίγο, έστω  για όσο διαρκεί ένα φιλί  κι η αγκαλιά μου να γίνει ξανά ο κόσμος της Γιώργος Γέροντας Βιογραφικό Ο Γιώργος Γέροντας γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Ρόδο. Σπούδασε Πληροφορική στο Ηράκλειο Κρήτης. Από το 2014 συμμετέχει σε ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις. Με τη συγγραφή ποιημάτων ασχολείται από τα φοιτητικά του χρόνια. 

« Τα παιδικά μου καλοκαίρια» Μυρωδιά από καρπούζι  στην αυλή της γιαγιάς ξυπόλυτα πόδια γελαστή καρδιά τα τζιτζίκια τραγουδούν ρυθμικά τον ήλιο παρακαλούν   να μην καίει πια κρυφτό κυνηγητό ξεγνοιασιά  το κουδούνι του σχολειού δεν μας τρομάζει πια απόγευμα  αδημονία για μια βουτιά  βατραχοπέδιλα  κουβαδάκια μπρατσάκια  όλα αραδιασμένα στην αμμουδιά αλμύρα μυρίζουν  τα παιδικά μου καλοκαίρια μα είναι η γεύση τους γλυκιά κι αν τα μάτια θα κλείσω  σίγουρα θα αντικρύσω εκείνο το παιδί που ακόμα στα κύματα  πλατσουρίζει και γελά Ζωή Κοντόγιαννου Ποίημα που προέκυψε από το Εργαστήριο Συγγραφής των Εκδόσεων Αλάτι

  ΑΧ! ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΧ! Γι' αυτήν... Την ρημάδα την ψυχή μιλάω  που λαχταράει όλα τα "πάντα".  Τα πάντα που θα μπαλώσουν  κάθε κενό  κάθε τρύπα ανοιχτή  που θα κολλήσουν  το σπασμένο καλούπι της αγάπης  μέσα σου... Αχ! αυτό το "Αχ!" να μπορούσε να μεταφράσει  όλες τις επιθυμίες  να μην τολμήσει ποτέ  καμία μετριότητα  να κρύψει ξανά λέξεις  πίσω από τα δόντια να μην αφεθεί καμία γωνιά  της ψυχής σου αφώτιστη  από εκείνο το μοναδικό άγγιγμα  που μόνο εσύ θα αναγνωρίσεις  μέσα σε τόσες προσπάθειες μες στις συνάφειες του κόσμου.  ΛΙΤΣΑ ΜΟΣΚΙΟΥ Η Λίτσα Μοσκιού γεννήθηκε στη Ρόδο το 1968, είναι απόφοιτη Γενικού Λυκείου. Εργάζεται στον Ιδιωτικό Τομέα από το 1987,και ασχολείται με Λογιστικά και πωλήσεις. Από νεαρή ηλικία η ποίηση ήταν το καταφύγιό της, ο κόσμος που ανακάλυπτε μαζί με τα θαύματά του.  Η Ποιητική της Συλλογή "Απ’ της ψυχής τ' απόσταγμα" της Λίτσας Μοσκιού κέρδισε το 2ο Βραβείο στον Παγκόσμι...

Ο άνθρωπος Ο άνθρωπος υπερεκτίμησε τις δυνάμεις του κι έγινε μικρός "Θεός" με απόλυτη εξουσία στο σύμπαν. Θέλησε και θέλει να κυβερνά όλο τον κόσμο ωσάν να είναι ο ύψιστος Θεός. Υπερεκτίμησε το υπερφίαλο εγώ του έναντι των άλλων και πίστεψε ότι είναι ανώτερος όλων κι ο δίκαιος κριτής. Υπερεκτίμησε τα όρια του και ενήργησε και ενεργεί ετσι θελικά αλαζονικά κι ασύγγνωστα. Ξέχασε ποιος πού πώς πότε και γιατί; Ξέχασε ότι είναι κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν Εκείνου. Νίκησε το τέρας αλλά του έμοιασε ή καλύτερα το ξεπέρασε... Έπαψε να είναι νοήμον έλλογο ον... Έγινε πνευματικά και ψυχικά ανάπηρος. Τα κατώτερα ζωώδη ένστικτα του κάνουν πια κουμάντο. Ζει στην ψυχεδέλεια των ψευδαισθήσεων της έκλυτης ζωής του. Η Σφίγγα όμως εξακολουθεί να είναι κάπου ανάμεσά μας και υποβάλλει ένα άλλο αίνιγμα που παραμένει άλυτος γρίφος. Άνθρωπος =θεάνθρωπος; Άνθρωπος =υπεράνθρωπος; Ή άνθρωπος απάνθρωπος; Ιδού το μέγιστον ερώτημα! Εσύ μικρέ θεέ-άνθρωπε; Εκεί, στην έξοδο της πόλης Περίμενε Κάθε ...

  Μέντα Μόνο η σβησμένη γεύση της μέντας απ΄ την ανάσα σου, έμεινε οικεία. Έκτοτε, στοιβάχτηκαν πάνω μας τα χρόνια σα μυλόπετρες Κέντησαν το κορμί μεθοδικά, πήρε σχήμα η απουσία, λίμνασαν οι πόθοι στις καμπύλες του, στάμπα ανεξίτηλη σε ρούχο αφόρετο.   Κι η μνήμη ξεθωριάζει, τι να περισυλλέξει κι εκείνη η έρμη, μέσα στον πανικό; Κούτσα- κούτσα τα βολεύω, Αν με ρωτάς, βεβαίως. Γιατί κι αυτό, παρέμεινε ζητούμενο μέσα στα χρόνια Οι εραστές δεν έχουν δεύτερη ευκαιρία Μία συν μία οι βολές τους, Το κέρμα που κύλησε από τα δάχτυλά σου, έμεινε όρθιο Ούτε κορώνα, μήτε και γράμματα. Αιώνια κλήση σε αναμονή, λαθραίος βίος, σε ουδέτερη ζώνη Και γύρω κυανόκρανοι απεσταλμένοι Πετούν τις γόπες τους στο χώμα Σβήνουν τα χνάρια που άφησαν τα ωραία σου πόδια. Κι ας είναι κάποια σώματα να βρίσκουν συμμετρία Ούτε αυτό αρκεί, καθώς γυρίζουν γύρω μας Παιδιά, δουλειές, πένθη, ακάλυπτες επιταγές, μαραμένες υποσχέσεις. Κι ήθελα τόσο τα μάτια σου, Ζήλεψα εκείνο το ανεξερεύνητο τους βάθος, Και, τι α...

  ΤΑ ΚΟΡΔΟΝΙΑ Κι έρχεται ξαφνικά,  κείνο το απρόσμενο ξημέρωμα που η προδομένη σου ψυχή,  ορθώνει το ανάστημά της για να διαπιστώσεις έκθαμβος  πως ήσουν   πάντοτε  απελπιστικά μικρός μπροστά της και πως τώρα τούτη η αφέντρα,  αποζητά με θάρρος το μερτικό της στη ζωή. Πόσο κακομοίρης φαντάζεις  και πόσο ανόητος -να έβλεπες για λίγο τα μούτρα σου στον καθρέφτη- που ποτέ σου δεν την αφουγκράστηκες δεν της κράτησες  έστω για μια στιγμή το χέρι και δεν ακούμπησες τ' αυτί σου  στο παλλόμενο στήθος της να μεταλάβεις τις πεθυμιές της. Τώρα καλέ μου φίλε,  ήρθε η πικρή ώρα της απολογίας και της οφειλής των δεδουλευμένων της. Και το τραγικό της ιστορίας σου ξέρεις ποιο είναι; Πως, σπατάλησες άτσαλα,  άγαρμπα και απερίσκεπτα ολάκερη την ζωή σου,  για να αντιληφθείς  ότι τελικά ήταν γραφτό σας να μην συναντηθείτε ποτέ μεταξύ σας. Τι κι αν συγκατοικήσατε για χρόνια  και χρόνια στο ίδιο σώμα. Εσύ στο σκοτεινό -γιομάτο από υγρ...

  ΜΑΝΑ ΠΡΟΣ ΜΑΝΑ -Θα φύγω από κοντά σου μάνα Θάλασσα, σηκώνεις κύμα και το ρίχνεις στην καρδιά μου... Θαρρείς πως βράχια τιθασεύεις πέτρινα, μα συ τ' αυγά μου αλύπητα λαβώνεις. -Πίσω τραβιέμαι το παράπονό σου ψηλά έχει φτάσει. Για λίγες μέρες γαληνεύω Αλκυόνη. Παρηγορήσου δε θ'αγγίξω πια τ' αυγά σου. Χάδι του Ήλιου απαλά θα τα ζεστάνει! Ζωή Ράλλη  Γεννήθηκα το 1969 στην Θεσσαλονίκη και μεγάλωσα στον Φοίνικα, μια απλή και λαϊκή γειτονιά. Από μικρή ηλικία, αγάπησα τα βιβλία και το διάβασμα, γιατί με τη βοήθεια τους άντεξα  δύσκολες καταστάσεις. Μεγαλώνοντας σπούδασα νηπιαγωγός και εργάζομαι σε ένα δημόσιο νηπιαγωγείο της πόλης μου. Δεν έπαψα στιγμή να αγαπάω το διάβασμα και να προσπαθώ να κάνω και τα παιδιά να το αγαπήσουν.  Πολύ συχνά τις σκέψεις μου  για όσα συμβαίνουν γύρω μου  τις κάνω ποιήματα για μικρά και μεγάλα παιδιά.

  Πληγωμένη εμπιστοσύνη Ήμουν μικρή κι εμπιστευόμουν τους ανθρώπους. Κάποιος κάποτε με γρατζούνησε. Είπα "Δεν πειράζει! Κατα λάθος έγινε!" Μεγάλωνα κ συνέχισα να εμπιστεύομαι τους ανθρώπους.  Κάποιος κάποτε μου δωσε μια δυνατή κλωτσιά και πόνεσα. Είπα πάλι "Δεν πειράζει! Κατα λάθος έγινε!" Ωρίμαζα και χωρίς να το θέλω εμπιστευόμουν λιγότερους. Κάποιος κάποτε μου δωσε μια γερή γροθιά στο στομάχι... πόνεσα πολύ ... έκλαψα... Πάλι έπεισα τον εαυτό μου πως "Δεν είναι όλοι άνθρωποι ίδιοι!" Ακόμα μπορώ να εμπιστευτώ..." Κάποιος κάποτε επιάσε την καρδιά μου και την ξερίζωσε...κι έπαψε να χτυπά...πάγωσε... Από τότε παλεύει να βρει τη ζεστασιά που έχασε. Παλεύει να βρει την πίστη στους ανθρώπους. Μα οι άνθρωποι είναι άνθρωποι... Ο καθένας δίνει τη δική του μάχη...και πληγώνεται...και πληγώνει... Ένα έπεισα πια τον εαυτό μου Όσο λιγότερο εμπιστεύεσαι, τόσο λιγότερο πληγώνεσαι...  Ζωη Κοντόγιαννου