Ιστορίες της ζωής

Στη λαϊκή αγορά Ρόδου έπιασα πόστο πέρσι το καλοκαίρι. Ένας χώρος τελείως διαφορετικός από ότι είχα συνηθίσει μέχρι τότε. Θα μπορούσα να πω πως ήμουν εντελώς έξω από τα νερά μου, μιας και ποτέ, ούτε καν τυχαία, δεν είχα πατήσει το πόδι μου εκεί.  Ο δικός μου κόσμος ήταν γεμάτος από βιβλία και μόνο βιβλία.  Η λαϊκή αγορά εισβάλει όμως τόσο όμορφα στη ζωή μου και με εκθέτει στον αληθινό κόσμο.  Εκεί είναι το μέρος που συναντάς κόσμο και κοσμάκι. Είναι ο χώρος που είμαστε όλοι άνθρωποι χωρίς τίτλους. Μόνο άνθρωποι. Καταναλωτές. Εκεί δεν ξεχωρίζεις ποιος είναι γιατρός, δικηγόρος, σκουπιδιάρης, Έλληνας ή αλλοδαπός... Ο καθένας με μια λίστα στο χέρι προσπαθεί να βρει το καλύτερο προϊόν.  Εκεί οι άνθρωποι ξεχωρίζουν από το χαμόγελο στα χείλη τους ή τη θλίψη στα μάτια τους…Από την ευγένεια ή την αγένεια που κουβαλούν.  Ανοιχτοχέρηδες και τσιγκούνηδες , άνθρωποι με χιούμορ, με σοφία θα σταθούν κάθε φορά στον πάγκο μου κι ο καθένας στα λίγα λεπτά που θα του μιλήσεις θα βγ...

  Τελεία και παύλα! «Μ’ αυτούς τους μαρκαδόρους θα ζωγραφίσω εγώ! Τελεία και παύλα!» φώναξε ο Νικηφόρος και χτύπησε με δύναμη το πόδι του στο πάτωμα. Η Εύα πήρε τη μολυβοθήκη με τις ξυλομπογιές κι απομακρύνθηκε ξεφυσώντας. Όσο και να τις έξυνε κανείς, πάντα έμεναν χωρίς μύτες. Με χίλια ζόρια κατάφερε να ολοκληρώσει τη ζωγραφιά της. Ένα ανθρωπάκι με μαλλιά καρφάκια, που είχε ντύσει σαν τον Νικηφόρο. Τζιν παντελόνι, κόκκινη κοντομάνικη μπλούζα, ασορτί αθλητικά παπούτσια. «Μα ο Νικηφόρος δεν έχει καρφάκια» παρατήρησε ο Παναγιώτης ο μικρός. «Ναι όμως έτσι δεν σηκώνονται τα μαλλιά του, κάθε φορά που νευριάζει;» είπε ο Παναγιώτης ο μεγάλος. Τα παιδιά μαζεύτηκαν γύρω απ’ τη ζωγραφιά. Την κοίταζαν κι έλεγαν τα δικά τους. Τα χείλια θα έπρεπε να είναι πιο λεπτά. Τα μάτια λίγο πιο μεγάλα. Κάποιος είπε πως το πρόσωπο καλό θα ήταν να βαφτεί κατακόκκινο. «Ή μωβ!» πρόσθεσε μία μικρούλα. Η Νεφέλη το πειραχτήρι έκανε μερικές γκριμάτσες και κούνησε το δάχτυλο. «Τελεία και παύλα! Τελεία και παύλα!» ά...

  Αναμνήσεις ευφραίνουν καρδίαν ανθρώπου… Έστεκες στη σιδερένια εξώπορτα προσμένοντας για άλλη μια φορά το αντάμωμα. Βουβή και άκαμπτη απ’ τα βάσανα που πέτρωσαν ακόμη και το πιο μικρό κύτταρο του είναι σου. Στέρεψαν τα δάκρυα, τα συναισθήματα βούλιαξαν σε απύθμενες θάλασσες σαν θησαυροί ξεχασμένοι που προσδοκούν την ανάδυσή τους κάτω απ’ το φως ενός αισιόδοξου ήλιου.  Θα έρθω. Θα είμαι κοντά σου πάλι. Το "θα" που αποδυναμώνει κάθε υπόσχεση κρύβοντας ένα αδύναμο "ίσως". Ίσως να έρθω. Ίσως να είμαι κοντά σου πάλι. Σταυροκοπιέσαι να γίνει το "ίσως" και το "θα"  "είμαι εδώ".  Στο στενό εκείνο σοκάκι που έκανες τα πρώτα βήματα. Στην ανθισμένη με ρόδα τσιμεντένια αυλή. Κάτω απ’ την κληματαριά, καθώς έστηνες σενάρια για τη ζωή, μια μικρή κάμπια μεταμορφωνόταν σε πεταλούδα θυμίζοντας σου την αρχή και το τέλος στη μικρού μήκους ταινία σου. Θα έρθει κι η δική σου στιγμή που θα βγάλεις φτερά και θα πετάξεις. Θα έρθει. Μη βιάζεσαι να μεγαλώσεις.  ...

  Όταν οι λέξεις μιλούν για τον έρωτα...  Αντίκρυ σου το Αιγαίο Πέλαγος. Το απέραντο μπλε που σήμερα θέλει να μοιάζει με χρώμα ασημί για να μην πλήττει κι αυτό από την μονοτονία. Το μόνο που χαλάει την ηρεμία μα τραγουδάει ρυθμικά και ξεκουράζει είναι το κύμα που σκάει πάνω στα βράγχια. Ευλογία μεγάλη να μπορεί ο άνθρωπος να ζει τέτοιες στιγμές.  Το κυματιστό τραγούδι χαϊδεύει απαλά τ΄αυτιά και σε ανέλπιστη στιγμή σου σιγομουρμουράει: «Ξεκίνα να γράφεις κι εγώ θα είμαι εδώ πιστό να τραγουδώ και να σε εμπνέω. Μην καθυστερείς!» Μα τι να γράψεις αλήθεια; Τι να αποτυπώσεις στο χαρτί; Τι φωνή να του δώσεις; Της λογικής ή της καρδιάς; Πριν το καταλάβω οι λέξεις ξεγλιστρούν αυθόρμητα πάνω στη λευκή κόλλα του τετραδίου και παίρνουν σιγά σιγά τη θέση τους. Ακολουθώ σαν απλός θεατής. Σχηματίζουν τη λέξη ΕΡΩΤΑ.  Τι να γράψει κανείς για τον έρωτα;  Οι λέξεις μιλούν για εκείνον τον αδιάκριτο τοξοβόλο που έρχεται να σε βγάλει από τη βολεμένη σου ζωούλα, να σου την κάνει τα πά...

 Ένα παιδί μετράει τα άστρα Πήχτωνε το βράδυ. Λιγόστεψε κι ο αχός από τα κυπαρίσσια. Ανάψανε οι λαμπάδες τ΄ουρανού. Όλα ήταν γάλα…γάλα…λουλάκι…και σπίθες. Το ποτάμι μουρμούριζε μες στον ύπνο του κρυφά παραμιλητά. Το παιδί κείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε…ολόκληρο το βράδυ. Έγραψε το πιο πικρό, το πιο μεγάλο του παραμύθι… Την αυγή ξεκίνησε. Ήταν παρηγορημένο. Είχε καταφέρει όλη τη νύχτα να μετρήσει τ΄άστρα…Να τα μετρήσει όλα…σιγά σιγά…ένα ένα…Όλα… Και τα βρήκε σωστά. «Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου» Απόσπασμα: Πέρα από τα βυσσινιά, ουρανομίλητα βουνά ξεκινάει το ποτάμι του χωριού μας. Έχει να κάνει έναν δρόμο γεμάτο σκαλοπάτια και να πάει να χυθεί κάτω στην ανυπόμονη θάλασσα. Κάτι πουλιά το κυνηγάνε κι ύστερα κουράζονται και μένουν. Κείνο δεν μένει. Τρέχει και ψέλνει, τρέχει και καλοναρχά, τρέχει και ποτίζει. Περνά από ένα σπίτι…Είναι παλιό, με σταχτιά ντουβάρια. Κι ένα δέντρο. Ποτίζει το δέντρο και το σπίτι. Το δέντρο το θέλει το νερό, το σπίτι δεν το θέλει. Είναι μια άρρωστη μέσα. γι΄...

 Ο κυκλοθυμικός βασιλιάς Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας βασιλιάς που βασίλευε σε μια πολύ μακρινή χώρα. Ήταν καλός βασιλιάς αλλά είχε ένα πρόβλημα: ήταν βασιλιάς με διπλή προσωπικότητα. Υπήρχαν μέρες που σηκωνόταν από το κρεβάτι διαχυτικός, κεφάτος, ευτυχισμένος. Από το πρωί οι μέρες εκείνες φαίνονταν υπέροχες. Οι κήποι του παλατιού έμοιαζαν ομορφότεροι. Οι υπηρέτες του-ένα παράξενο φαινόμενο- γίνονταν ευγενικοί και αποτελεσματικοί. Ενώ προγευμάτιζε, διαπίστωνε ότι στο βασίλειό του φτιαχνόταν τα καλύτερα άλευρα κι έβγαιναν τα νοστιμότερα φρούτα. Τις μέρες εκείνες ο βασιλιάς μείωνε φόρους, μοίραζε πλούτη, έκανε χάρες κι έφτιαχνε νόμους για την ειρήνη και την ευημερία των γερόντων. Κάτι τέτοιες μέρες ο βασιλιάς έκανε αποδεκτά όλα τα αιτήματα των υποτακτικών φίλων του. Ωστόσο υπήρχαν κι άλλες μέρες. Ήταν οι μαύρες μέρες. Από το πρωί αντιλαμβανόταν ότι θα προτιμούσε να είχε κοιμηθεί λίγο παραπάνω. Όμως, όταν το καταλάβαινε ήταν πια πολύ αργά κι ο ύπνος είχε ήδη φύγει. Όσες προσπάθειε...

Αρκετά χρόνια πριν ένα ήσυχο βράδυ όταν έβαζα τα δύο μου πρώτα παιδιά για ύπνο ήρθε σαν από θεία φώτιση η ιστορία για το Μπαουλάκι της Αγάπης, βέβαια όχι ακριβώς έτσι όπως υπάρχει στο βιβλίο...αλλά κάπως έτσι... Την ίδια εκείνη βραδιά την κατέγραψα σ' ένα πρόχειρο τετράδιο για να μην την ξεχάσω. Μετά από λίγες μέρες θυμάμαι έγραφα κι έσβηνα για να μπορέσω να την κάνω πιο δελεαστική στα παιδιά και να της δώσω ένα υπέροχο κι απρόσμενο τέλος εξηγώντας τους έτσι πως η αγάπη είναι αυτή που δίνει την πραγματική ομορφιά στη ζωή... Η ιστορία γράφτηκε...αλλά με τον καιρό ξεχάστηκε. Τα παιδιά μεγάλωναν και στην οικογένεια είχαν προστεθεί κι άλλα δύο παιδιά. Οι υποχρεώσεις όλο και αυξάνονταν. Χρόνο για γράψιμο πια δεν είχα, αλλά ούτε και μυαλό για να καταγράψω τις ιστορίες που τους διηγόμουν κάθε βράδυ...ώσπου το τετράδιο καταχωνιάστηκε σε ένα ασπρόμαυρο χάρτινο διακοσμητικό μπαούλο στο παιδικό δωμάτιο που μέσα φύλαγα ενθύμια των παιδιών από το σχολείο. Μια μέρα κι ενώ έβαζα σε τάξη τα πράγμα...