"Τελεία και παύλα" γράφει η κα Γιώτα Κοτσαύτη
Τελεία και παύλα! «Μ’ αυτούς τους μαρκαδόρους θα ζωγραφίσω εγώ! Τελεία και παύλα!» φώναξε ο Νικηφόρος και χτύπησε με δύναμη το πόδι του στο πάτωμα. Η Εύα πήρε τη μολυβοθήκη με τις ξυλομπογιές κι απομακρύνθηκε ξεφυσώντας. Όσο και να τις έξυνε κανείς, πάντα έμεναν χωρίς μύτες. Με χίλια ζόρια κατάφερε να ολοκληρώσει τη ζωγραφιά της. Ένα ανθρωπάκι με μαλλιά καρφάκια, που είχε ντύσει σαν τον Νικηφόρο. Τζιν παντελόνι, κόκκινη κοντομάνικη μπλούζα, ασορτί αθλητικά παπούτσια. «Μα ο Νικηφόρος δεν έχει καρφάκια» παρατήρησε ο Παναγιώτης ο μικρός. «Ναι όμως έτσι δεν σηκώνονται τα μαλλιά του, κάθε φορά που νευριάζει;» είπε ο Παναγιώτης ο μεγάλος. Τα παιδιά μαζεύτηκαν γύρω απ’ τη ζωγραφιά. Την κοίταζαν κι έλεγαν τα δικά τους. Τα χείλια θα έπρεπε να είναι πιο λεπτά. Τα μάτια λίγο πιο μεγάλα. Κάποιος είπε πως το πρόσωπο καλό θα ήταν να βαφτεί κατακόκκινο. «Ή μωβ!» πρόσθεσε μία μικρούλα. Η Νεφέλη το πειραχτήρι έκανε μερικές γκριμάτσες και κούνησε το δάχτυλο. «Τελεία και παύλα! Τελεία και παύλα!» ά...