"Τελεία και παύλα" γράφει η κα Γιώτα Κοτσαύτη

 

Τελεία και παύλα!

«Μ’ αυτούς τους μαρκαδόρους θα ζωγραφίσω εγώ! Τελεία και παύλα!» φώναξε ο Νικηφόρος και χτύπησε με δύναμη το πόδι του στο πάτωμα.

Η Εύα πήρε τη μολυβοθήκη με τις ξυλομπογιές κι απομακρύνθηκε ξεφυσώντας. Όσο και να τις έξυνε κανείς, πάντα έμεναν χωρίς μύτες. Με χίλια ζόρια κατάφερε να ολοκληρώσει τη ζωγραφιά της. Ένα ανθρωπάκι με μαλλιά καρφάκια, που είχε ντύσει σαν τον Νικηφόρο. Τζιν παντελόνι, κόκκινη κοντομάνικη μπλούζα, ασορτί αθλητικά παπούτσια.

«Μα ο Νικηφόρος δεν έχει καρφάκια» παρατήρησε ο Παναγιώτης ο μικρός.

«Ναι όμως έτσι δεν σηκώνονται τα μαλλιά του, κάθε φορά που νευριάζει;» είπε ο Παναγιώτης ο μεγάλος.

Τα παιδιά μαζεύτηκαν γύρω απ’ τη ζωγραφιά. Την κοίταζαν κι έλεγαν τα δικά τους. Τα χείλια θα έπρεπε να είναι πιο λεπτά. Τα μάτια λίγο πιο μεγάλα. Κάποιος είπε πως το πρόσωπο καλό θα ήταν να βαφτεί κατακόκκινο. «Ή μωβ!» πρόσθεσε μία μικρούλα. Η Νεφέλη το πειραχτήρι έκανε μερικές γκριμάτσες και κούνησε το δάχτυλο. «Τελεία και παύλα! Τελεία και παύλα!» άρχισε να λέει με τσιριχτή φωνή. Οι συμμαθητές της ξεκαρδίστηκαν στα γέλια. 

Μόνο ένα αγόρι δεν συμμετείχε στα αστεία τους. Καθόταν ολομόναχο στο πιο απομακρυσμένο τραπεζάκι και ζωγράφιζε σκεπτικό. Ήταν ο Νικηφόρος. Καθόλου δεν του άρεσε αυτή η τάξη. Τουλάχιστον στο παλιό του σχολείο είχε μερικούς φίλους. Εντάξει, τσακώνονταν πού και πού, κατέβαζαν μούτρα για δυο-τρεις μέρες, αλλά στο τέλος πάντα τα ξαναέβρισκαν. Έτσι δεν κάνουν όλα τα παιδιά; Τι ήθελαν και τον κουβάλησαν σ’ άλλη γειτονιά; «Για να είναι ο μπαμπάς πιο κοντά στη δουλειά του, αγόρι μου». Σιγά τη δουλειά. Να λείπει όλη μέρα απ’ το σπίτι.

Δεν ήταν δύσκολο παιδί ο Νικηφόρος. Όχι. Καθόλου δύσκολο παιδί δεν ήταν. Μα απ’ τη μέρα που γεννήθηκε η αδελφούλα του όλοι μ’ εκείνην ασχολούνται. «Το μωρό θέλει άλλαγμα». «Το μωρό πεινάει». «Νικηφόρε, μπορείς να με βοηθήσεις να λούσω την μπέμπα;». «Σσσς, ησυχία, η μικρή κοιμήθηκε». Κι άλλα παρόμοια. Μετά ήρθε κι η μετακόμιση. Το κερασάκι στην τούρτα.

Τη φράση «Τελεία και παύλα» την άκουσε στην τηλεόραση και πολύ του άρεσε! Από τότε, κάθε φορά που θέλει κάτι, τη φωνάζει δυνατά. Κι αν χτυπήσει και το πόδι του στο πάτωμα; Ουουου! Κανείς δεν μπορεί να του αντισταθεί! 

Μα τι έπαθαν αυτά τα παιδιά και γελάνε; Οι τσιρίδες της Νεφέλης τον έβγαλαν από τις σκέψεις του. Και τι κοιτάζουν με τόση προσήλωση; Όχι! Δεν θα πάει να δει! Όταν φύγουν όλοι, τότε ναι. Τώρα όμως δεν θα τους δώσει την ικανοποίηση ότι τους έχει ανάγκη. Εντάξει, δεν του έχουν φερθεί και άσχημα. Πολλές φορές του πρότειναν να παίξει μαζί τους. Τι φταίει αυτός που δεν του αρέσουν τα σαχλοπαίχνιδά τους; Και που δεν ήθελαν να τον βάλουν για αρχηγό; «Μα σ’ αυτή την τάξη δεν έχουμε αρχηγούς» είπαν με μια φωνή. Παραμύθια! Τους ξέρει καλά κάτι τέτοιους παινεψιάρηδες…

Πόσο του νευριάζει που γελάνε τώρα όλοι μαζί. Κι ούτε ένας δεν τον πλησίασε. Ούτε ένας δεν τον κοιτάζει. Βλέπουν κάτι πάνω στο τραπέζι. Μάλλον τη ζωγραφιά εκείνης της χαζο-Εύας, που η κυρία Βασιλική «Ζωγράφε μου» την ανεβάζει, «Ταλεντάκι μου» την κατεβάζει. Άντε κι αυτή… Όλο «Νικηφόρε, αγάπη μου» και «Νικηφόρε, αγάπη μου» είναι. Πόσο τις σιχαίνεται τις ψευτογλύκες της. Έλα όμως που πρέπει να την ανέχεται όχι μόνο την ώρα του σχολείου, αλλά και μετά. Όσο περιμένει τη μαμά του να ‘ρθει να τον πάρει. Κάθε μεσημέρι τελευταία και καταϊδρωμένη.

«Συγγνώμη, παιδί μου. Το μωρό ήταν ανήσυχο». Ή «Πω πω, πάλι άργησα… Έπρεπε να αλλάξω τη μικρή και καθυστέρησα». «Χίλια συγγνώμη, αγάπη μου. Σου υπόσχομαι ότι αύριο θα είμαι η πρώτη που θα δεις όταν ανοίξει η πόρτα της τάξης». Κάθε μέρα και μία δικαιολογία. Κάθε μέρα κι ένα ψέμα. Ούτε μία φορά. Ούτε μία δεν ήρθε νωρίτερα. «Ή θα έρχεσαι στην ώρα σου ή εγώ δεν ξαναπατάω το πόδι μου στο σχολείο! Τελεία και παύλα!» έτσι θα της έλεγε. Το αποφάσισε!

Η κυρία Βασιλική τούς μάζεψε στην παρεούλα. Πότε πέρασε η ώρα; Σε λίγο θα σχολάσουν. Λέξη δεν άκουσε από το μάθημα. Το μυαλό του γυρίζει και στριφογυρίζει στη μαμά και σ’ αυτά που θα της πει. 

Κάνουν τη μεσημεριανή προσευχούλα τους. Η πόρτα ανοίγει. Ο Νικηφόρος δεν γυρίζει καν να κοιτάξει. Πάει στο γνωστό τραπεζάκι και ξεκινά να ζωγραφίζει. Ούτε σήμερα τήρησε την υπόσχεσή της. Όταν φεύγει και το τελευταίο παιδί, η κυρία Βασιλική τον φωνάζει κοντά της. Ξεκινά να του διαβάζει ένα παραμύθι. Ο ήχος απ’ το κινητό της τους διακόπτει. Όσο εκείνη μιλάει στο τηλέφωνο, ο Νικηφόρος τριγυρίζει στην τάξη. Η ζωγραφιά της Εύας είναι παρατημένη σε μια γωνιά. Επιτέλους θα μάθει τι ήταν αυτό το τόσο ενδιαφέρον που ζωγράφισε! Πλησιάζει με μεγάλες δρασκελιές, όμως αυτό που αντικρίζει δεν του φαίνεται καθόλου αστείο. Το απαίσιο ανθρωπάκι φοράει ίδια ρούχα με κείνον. «ΤΕΛΗΑ ΚΕ ΠΑΒΛΑ» γράφει στο πλάι. 

Ένα χέρι ακουμπάει τον ώμο του. Άραγε πόση ώρα είναι από πάνω του η μαμά; Αναποδογυρίζει γρήγορα τη ζωγραφιά. Ψελλίζουν ένα βιαστικό «Καλό μεσημέρι» στην κυρία Βασιλική που μιλάει ακόμα στο τηλέφωνο και φεύγουν για το σπίτι. Ευτυχώς η μπέμπα κοιμάται στο καρότσι της.

Όσο βαδίζουν προς τη γειτονιά τους, δεν λένε και πολλά. Κάτι για τον καιρό. Κάτι για το μεσημεριανό φαγητό που τους περιμένει. Κι αυτό είναι όλο. Η μαμά δεν τον ρωτάει καν πώς τα πέρασε, όπως κάνει κάθε μέρα. Και κείνος όμως έχει χάσει τη διάθεσή του. Δεν θέλει να της πει τα παράπονά του. Νιώθει τόσο αδύναμος.

Το παστίτσιο ήταν πεντανόστιμο, μα δεν έχει όρεξη για φαγητό. Ως το βράδυ ψήνεται στον πυρετό. Ο παιδίατρος τον εξετάζει για ώρα. Οι γονείς του πηγαινοέρχονται πάνω-κάτω στο σαλόνι. Πόσο αδυνάτισε ο μπαμπάς… Κι η μαμά τα μαύρα της τα χάλια έχει. Μόνο η μικρή έχει κάτι τεράστια κατακόκκινα μάγουλα. Πόσο θέλει να τα τσιμπήσει! Την προηγούμενη φορά που το έκανε, εκείνη αντί να κλάψει, ξεκαρδίστηκε στα γέλια. Είναι όμως όμορφο μωρό! Δεν βαριέσαι, τι του φταίει κι αυτό…

Τις επόμενες μέρες ο Νικηφόρος χρειάζεται να μείνει στο σπίτι. Ένα πρωινό που νιώθει λίγο καλύτερα, σηκώνεται νωρίς νωρίς απ’ το κρεβάτι του, όσο πιο αθόρυβα γίνεται. Αυτό που σκέφτηκε δεν μπορεί να περιμένει. Παίρνει τρία λευκά χαρτιά κι ένα κουτί μαρκαδόρους. Στο πρώτο ζωγραφίζει ένα γελαστό αγόρι με κόκκινη μπλούζα και ασορτί αθλητικά παπούτσια. Δίπλα του ένα κορίτσι με ξυλομπογιές στα χέρια. Ένα αστείο φατσάκι. Μερικά ακόμα παιδιά. Και μία γυναίκα να τα αγκαλιάζει. Τι μεγάλα χέρια που της έκανε! Είναι ο Νικηφόρος. Η Εύα. Οι Παναγιώτηδες. Η Νεφέλη. Οι συμμαθητές κι οι συμμαθήτριές του. Και φυσικά η κυρία Βασιλική!

Στο δεύτερο χαρτί ζωγραφίζει τη μαμά, τον μπαμπά, τον εαυτό του και την μπεμπούλα τους.

Στο τρίτο «ΤΕΛΗΑ ΚΕ ΠΑΒΛΑ» γράφει κι ύστερα μ’ έναν μαύρο μαρκαδόρο τραβάει μία μεγάλη γραμμή και το σβήνει. 

Τώρα είναι πανέτοιμος να επιστρέψει στο σχολείο!

Γιώτα Κοτσαύτη

Η Γιώτα Κοτσαύτη γεννήθηκε το 1981 και μεγάλωσε στη Λεβαία Φλώρινας.

Είναι συγγραφέας, απόφοιτος του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών και μεταπτυχιακή φοιτήτρια του τμήματος «Δημιουργικής Γραφής» του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου. Το φθινόπωρο του 2020 παρακολούθησε το σεμινάριο «Δημιουργική Ανάγνωση και Γραφή της Πεζογραφίας» (Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο).

Κείμενά της έχουν βραβευτεί απ’ τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, απ’ την Ένωση  Ελλήνων Λογοτεχνών, απ’ τις εκδόσεις Εντύποις, απ’ την ΕΠΟΚ (Ελληνικός Πολιτιστικός Όμιλος Κυπρίων) κι απ’ το Πετρίδειο Ίδρυμα Κύπρου.

Η αγάπη της για την παιδική, εφηβική, νεανική λογοτεχνία την οδήγησε στη δημιουργία του δημοφιλούς ιστολογίου «Ένα κείμενο, μία εικόνα». 

Τον Ιούλιο του 2018 ανέλαβε εθελοντικά τη δημιουργία βιβλιοθήκης-χώρου δημιουργικής απασχόλησης στην περιοχή της, εγχείρημα που αγκαλιάστηκε με θέρμη από πολλούς ανθρώπους απ’ την Ελλάδα και το εξωτερικό. 

Απ’ το φθινόπωρο του 2019 συντονίζει το εργαστήριο συγγραφής των εκδόσεων Αλάτι.

Είναι παντρεμένη με τον συγγραφέα Θεοφάνη Θεοφάνους, έχουν δύο κόρες και τα τελευταία χρόνια κατοικούν μόνιμα στον νομό Φλώρινας.

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

-Ένα λιοντάρι με πυρετό μαθαίνει να μην είναι κακό, εκδόσεις Σαΐτα (2013)

-Γραννέτα, η πρωταγωνίστρια μαριονέτα, εκδόσεις το βιβλίο (2014)

-Ιστορίες κάτω από το γκι (συλλογικό), εκδόσεις Πολύτροπον (2014)

-Το μαγικό βοτάνι, εκδόσεις Σαΐτα (2016)

-Μπουκέτα Ανθισμένα (συλλογή χαϊκού για παιδιά-έπαινος από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά), εκδόσεις Βεργίνα (2019)

-Κι αν τα κτίρια μιλούσαν… (συντονισμό-γενική επιμέλεια-εισαγωγή σε συλλογικό βιβλίο από τους μεταπτυχιακούς φοιτητές του τμήματος δημιουργικής γραφής του ΕΑΠ), εκδόσεις Κέδρος (2019)

-Αυτή είναι η δική μου ιστορία/26 ιστορίες ζωοφιλικού περιεχομένου (συλλογικό), ιδιωτική έκδοση (2019)

-Ιστορίες με Αλάτι (συλλογικό α’ κύκλου του εργαστηρίου ευγγραφής, συντονισμό-γενική επιμέλεια-εισαγωγή), εκδόσεις Αλάτι (2021)

-Μενέλαος Λουντέμης: ο συγγραφέας που μετρούσε τ’ άστρα (υπό έκδοση, α’ βραβείο παιδικής λογοτεχνίας στον διαγωνισμό Ασημένια Σελίδα των εκδόσεων Εντύποις)

-Κρυμμένο Μυστικό/Η Αγάπη γκρεμίζει τους τοίχους (μυθιστόρημα για παιδιά-βραβείο από το Πετρίδειο Ίδρυμα Κύπρου, υπό έκδοση)

-Με στυλό διαρκείας (συλλογικό β’ και γ’ κύκλου, συντονισμό-γενική επιμέλεια-εισαγωγή, υπό έκδοση)

-Ανθολόγιο (συλλογικό α’, β’ και γ’ κύκλου, συντονισμό-γενική επιμέλεια-εισαγωγή, υπό έκδοση)

-Ελάτε να μιλήσουμε για ποίηση (συλλογικό, εκδόσεις Αλάτι, υπό έκδοση)