"Το παιδί στον καθρέφτη" Ζωή Κοντόγιαννου
Το παιδί στον καθρέφτη Ανοιγόκλεισα τα βλέφαρά μου. Το είδωλό μου στον καθρέφτη άλλαξε θαρρείς μορφή. Εγώ ήμουν ή κάποιος άλλος; Μα όχι άλλος! Παιδί ήταν αυτό που έβλεπα. «Ονειρεύομαι» σκεφτόμουν. Έδωσα μια γερή τσιμπιά στο μάγουλό μου. Ανοιγόκλεισα ξανά τα βλέφαρά μου. Το παιδί στον καθρέφτη συνέχιζε να είναι εκεί. Είχε την τσιμπιά στην μούρη…και χαμογελούσε… «Δεν μπορεί! Κάποιος μου κάνει πλάκα!» φώναξα. Κοίταξα το σώμα μου. Έμοιαζε με δεκάχρονου παιδιού. Μα εγώ είχα ξεπεράσει εδώ και χρόνια την έβδομη δεκαετία της ζωής μου. Παράξενο! Το χαμόγελο στον καθρέφτη δεν έμοιαζε με γέρου. Το κοίταζα με νοσταλγία. Είχα ξεχάσει πια πως είναι να χαμογελάς τόσο αγνά, τόσο αθώα… Ένα δυνατό καρδιοχτύπι άρχισε να κατακλύζει τα σωθικά μου. Αδύνατον να το εξηγήσω. Ήθελα να γελάσω δυνατά! Nα χαλάσω τον κόσμο με τα χάχανά μου! Να βγω έξω! Να αλωνίσω! Να τρέξω, να παίξω, να πιάσω τη ζωή από την μαλλιά και να τη σέρνω όπου θέλω εγώ! Πόσο ...