Ιστορίες της ζωής

  Καλά Χριστούγεννα παππού…      Ο κυρ Θόδωρος κάθεται στην κουνιστή του πολυθρόνα δίπλα από το τζάκι. Ο απαλός θόρυβος της φωτιάς είναι η μόνη του συντροφιά για απόψε. Παραμονή Χριστουγέννων και το σπίτι είναι άδειο και σιωπηλό.       Τέσσερα παιδιά τον αξίωσε ο Θεός να δει, μα όλα τους μένουν χιλιόμετρα μακριά. «Έστω κι ένα παιδί να είχα κοντά μου θα ήμουν ευτυχισμένος!» σκεφτόταν και η ματιά του χάθηκε σε μια χρυσή μοναδική χριστουγεννιάτικη μπάλα που κρεμόταν από το χερούλι του παράθυρου.       Η φύση στόλιζε το χωριό του κυρ Θόδωρου με κάτασπρο χιόνι κι ο νους του στόλιζε την ψυχή του με αναμνήσεις.       Ήταν δεν ήταν δώδεκα χρονών όταν παραμονή Χριστουγέννων δούλευε στο μπακάλικο της γειτονιάς του κάνοντας διάφορα θελήματα. Μια τέτοια ίδια γυάλινη μπάλα κοίταζαν και τότε τα μάτια του κάνοντας χίλιες δυο ευχές. Δεν λαχταρούσε πλούτη. Ευχόταν ολόψυχα να γίνει πλούσιος στην καρδιά και η αγκαλιά του να μη...

Τα φτερά είναι για να πετάς Όταν μεγάλωσε, ο πατέρας του του είπε: "Παιδί μου, δε γεννιόμαστε όλοι με φτερά. Μπορεί να μην είσαι υποχρεωμένος να πετάξεις, νομίζω όμως πως είναι κρίμα να μείνεις μόνο στο περπάτημα αφού έχεις τα φτερά που ο καλός Θεός σου έδωσε. " "Να δεν ξέρω να πετάω" απάντησε ο γιος. "Σωστά..." είπε ο πατέρας. Και περπατώντας, τον πήγε ως το χείλος του γκρεμού, στο βουνό.  "Βλέπεις γιε μου; Το κενό. Όταν θελήσεις να πετάξεις, θα έρθεις εδώ, θα πάρεις βαθιά ανάσα, θα πηδήξεις στην άβυσσο και απλώνοντας τα φτερά σου θα πετάξεις "  Ο γιος αμφέβαλλε. "Κι αν πέσω;" "Ακόμα κι αν πέσεις, δεν θα σκοτωθείς. Οι λίγες γρατσουνιές θα σε κάνουν πιο δυνατό στην επόμενη προσπάθεια" αποκρίθηκε ο πατέρας. Το παιδί γύρισε στο χωριό να δει τους φίλους του, τις παρέες του, όλους εκείνους που είχε συντρόφους στην πορεία της ζωής του.  Οι πιο στενόμυαλοι του είπαν: "Είσαι τρελός; Για ποιο λόγο; Ο πατέρας σου είναι μισότρελος....

  Νηστίσιμη κρεμούλα με σιμιγδάλι Συνταγή 1 λίτρο νερό 1 1/2 φλιτζάνι του καφέ (ελληνικού) ζάχαρη 1 φλιτζάνι του καφέ (ελληνικού) σιμιγδάλι ψιλό 1φλουδα λεμόνι ή πορτοκάλι 1 βανίλια Σε μια κατσαρόλα αφήνουμε το νερό να βράσει μαζί με τη ζάχαρη και τη φλούδα λεμονιού.  Αφού βράσει προσθέτουμε τη βανίλια και σιγά σιγά το σιμιγδάλι. Ανακατεύουμε μέχρι να δέσει το μείγμα.  Πασπαλίσουμε με κανέλα.  Καλή επιτυχία!  Συνταγή Ζωή Κοντόγιαννου

  Το θαύμα…εμπειρία Ζωής… «Οι Άγιοι κάνουν θαύματα!» έλεγε η γιαγιά. «Πως τα κάνουν τα θαύματα;» τη ρωτούσα αφού ακόμα η λέξη θαύμα δεν έλεγε τίποτα στον μικρό εαυτό μου. «Ε άμα έχει πίστη ο άνθρωπος όλα γίνονται!» απαντούσε ξανά. «Δηλαδή πως γίνονται;» ξαναρωτούσα κι ο εκνευρισμός της γιαγιάς ήταν πια εμφανής. «Να βρε κόρη μου, άμα έχεις πίστη και δεν μπορείς να περπατήσεις τότε ο Θεός θα δυναμώσει τα πόδια σου και θα περπατήσεις. Κι άμα είσαι τυφλός Εκείνος θα σου δώσει φως… «Και άμα πεθαίνεις;» τη διέκοψα προλαβαίνοντας κι άλλη ερώτηση. «Ε κι άμα πεθαίνεις και πιστεύεις δεν θα πεθάνεις!» είπε η γιαγιά με σιγουριά αλλά και με περηφάνια για την πίστη της. Δεν ξαναμίλησα. Δεν ήταν ότι με είχε καλύψει η απάντησή της, απλά ένιωθα πως όσο τα σκάλιζα τόσο πιο πολλές απορίες είχα. Τα χρόνια περνούσαν. Μεγάλωνα και καταλάβαινα πως η πίστη δεν έχει σχέση με το μυαλό μα με την καρδιά. Η ψυχή είναι αυτή που νιώθει και καταλαβαίνει όσα το μυαλό αδυνατεί να βάλει σε τάξη. Ήμουν τριάντα έξι ετ...

  « Σπάσε την πατριαρχία». Ένα βιβλίο με την υπογραφή της κυρίας Αθηνάς Μαλαπάνη, που παρουσιάζει τους ήρωες και τις ηρωίδες του απογυμνωμένους και απογυμνωμένες ώστε να προβάλει ο καθένας την ιστορία του, τα στερεότυπα που βίωσε και τη βία που υπέστη σε οποιαδήποτε μορφή -σωματική, λεκτική, σεξουαλική, ψυχολογική/συναισθηματική- από μια μερίδα του κοινωνικού συνόλου που παραμένει βυθισμένη στον σκοταδισμό και τα οικτρά στερεότυπα. Η πατριαρχία είναι οι προκαταλήψεις που βιώνουν και τα δύο βιολογικά φύλα, τόσο το αρσενικό όσο και το θηλυκό, καθώς υπάρχουν κοινωνικά στερεότυπα που επιβάλλονται ισάξια και ισοδύναμα και στα δύο φύλα, με απόρροια να τους μειώνουν την ελευθερία έκφρασης, σκέψης και ζωής. Ας γνωρίσουμε όμως καλύτερα τη συγγραφέα κυρία Αθηνά Μαλαπάνη και το βιβλίο της. Αθηνά, από πού κατάγεστε και με τι ασχολείστε; Γεια σας και ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία στο μπλογκ σας. Έχει γεννηθεί και έχω μεγαλώσει στην Αθήνα και ζω ακόμη εδώ, στην περιοχή της Νίκαιας. Ωστόσο, η κ...

Δυο μικρά σκανταλιάρικα μα και θαρραλέα γατάκια μας ταξιδεύουν μέσα από το βιβλίο της Χριστίνας Αλεξίου «Λέων και Δανάη» στη θεσσαλική γη, σε μέρη παραδεισένια. Οι περιπέτειες τους πάνω στα βουνά, παρέα με τα πρόβατα, με τσοπανόσκυλα αλλά και με τεράστιους λύκους μας ξυπνούν αναμνήσεις περασμένων χρόνων.  Μπορούν δυο γατάκια να επιζήσουν μέσα σε ένα μεγάλο κι αφιλόξενο δάσος με χίλιους δυο κινδύνους; Μπορούν να κατορθώσουν το ακατόρθωτο; Μπορούν να τα βάλουν ακόμα και με λύκους και να βγουν νικητές;  Η δύναμη, το θάρρος, η εξυπνάδα, η φιλία και η συνεργασία είναι μερικά από τα πολύ όμορφα μηνύματα που περνάει το βιβλίο στους μικρούς του αναγνώστες.  Ας πάμε όμως να γνωρίσουμε καλύτερα τη συγγραφέα του βιβλίου αλλά και μικρά μυστικά του βιβλίου.  Χριστίνα από που κατάγεσαι και με τι ασχολείσαι;  Γεια σας! Κατάγομαι και ζω στα όμορφα Τρίκαλα Θεσσαλίας. Έχω σπουδάσει οικονομικές επιστήμες στο Εθνικό και Καποδιστριακό πανεπιστήμιο Αθηνών. Απασχολούμαι στον ιδιωτικό...

  17 Νοέμβρη Ένα τελευταίο φιλί… Ένιωσα τα χείλη του να με φιλούν απαλά στο μέτωπο. Πάντα με φιλούσε όταν γι αυτόν ξημέρωνε μια ιδιαίτερη μέρα. Δεν ήταν ασυνήθιστο παιδί ο Σπύρος, να μονάχα λίγο παραπάνω ευαίσθητος. Νόμιζε πως δεν τον πήρα χαμπάρι. Έκλεισε την πόρτα του δωματίου μου απαλά και μπήκε στο μπάνιο. Από τη χαραμάδα της πόρτας τον παρατηρούσα να χτενίζει προσεχτικά τα μαλλιά του. Είχε φορέσει το καλό του θαλασσί πουκάμισο. Αλήθεια τι γιορτή ξημέρωνε σήμερα την δεκάτη τετάρτη Νοεμβρίου; Το μυαλό μου δεν πήγαινε πουθενά. Αφού ετοιμάστηκε κοντοστάθηκε στο χολ κι έριξε μια γρήγορη ματιά σε όλο τον χώρο του σπιτιού. Λίγο πριν ανοίξει την πόρτα και φύγει βγήκα από το δωμάτιο και του φώναξα: «Πρόσεχε παιδάκι μου! Ό,τι κι αν κάνεις πρόσεχέ μου!» Έτρεξε αμίλητος και μ΄αγκάλιασε. Με φίλησε ξανά στο μέτωπο μα το φιλί του αυτήν την φορά ήταν γρήγορο και δυνατό. «Θα προσέχω μάνα!» είπε κι έφυγε. Δυο μερόνυχτα είχαν περάσει και εκείνος ήταν άφαντος. Με έζωναν τα φίδια, αλ...