Ιστορίες της ζωής

  Τελεία και παύλα! «Μ’ αυτούς τους μαρκαδόρους θα ζωγραφίσω εγώ! Τελεία και παύλα!» φώναξε ο Νικηφόρος και χτύπησε με δύναμη το πόδι του στο πάτωμα. Η Εύα πήρε τη μολυβοθήκη με τις ξυλομπογιές κι απομακρύνθηκε ξεφυσώντας. Όσο και να τις έξυνε κανείς, πάντα έμεναν χωρίς μύτες. Με χίλια ζόρια κατάφερε να ολοκληρώσει τη ζωγραφιά της. Ένα ανθρωπάκι με μαλλιά καρφάκια, που είχε ντύσει σαν τον Νικηφόρο. Τζιν παντελόνι, κόκκινη κοντομάνικη μπλούζα, ασορτί αθλητικά παπούτσια. «Μα ο Νικηφόρος δεν έχει καρφάκια» παρατήρησε ο Παναγιώτης ο μικρός. «Ναι όμως έτσι δεν σηκώνονται τα μαλλιά του, κάθε φορά που νευριάζει;» είπε ο Παναγιώτης ο μεγάλος. Τα παιδιά μαζεύτηκαν γύρω απ’ τη ζωγραφιά. Την κοίταζαν κι έλεγαν τα δικά τους. Τα χείλια θα έπρεπε να είναι πιο λεπτά. Τα μάτια λίγο πιο μεγάλα. Κάποιος είπε πως το πρόσωπο καλό θα ήταν να βαφτεί κατακόκκινο. «Ή μωβ!» πρόσθεσε μία μικρούλα. Η Νεφέλη το πειραχτήρι έκανε μερικές γκριμάτσες και κούνησε το δάχτυλο. «Τελεία και παύλα! Τελεία και παύλα!» ά...

Όταν κάποιος στερείται την ακοή του μαθαίνει να απολαμβάνει τη ζωή με τις υπόλοιπες αισθήσεις του. Μαθαίνει να ζει με αυτά που έχει για μην αφήσει να χαθεί η ομορφιά από τη ζωή του.  Ο Τσαμπικος είναι ένα νέο παιδί που ποτέ δεν το έβαλε κάτω και που ξέρει να παλεύει σαν ένας  αληθινός αγωνιστής.  Η στέρηση της ακοής του δεν στάθηκε εμπόδιο ούτε στην καριέρα του στο ποδόσφαιρο αλλά ούτε και στις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του. Είναι ένας υπέροχος, ευγενικός και χαμογελαστός άνθρωπος αλλά και πολύ αγαπητός από όλους!  Κι ίσως όλοι εμείς να θέλαμε έστω και λιγο να του μοιάσουμε... Τσαμπίκο σ ευχαριστώ πολύ που μας δίνεις την ευκαιρία να σε γνωρίσουμε καλύτερα. Από πού κατάγεσαι και με τι ασχολείσαι; Κατάγομαι από τον Αρχάγγελο της Ρόδου, ένα πανέμορφο χωριό που μου χάρισε ζωή. Ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο τοπικής κατηγορίας. Πότε άρχισε το πρόβλημα με την ακοή σου και γιατί;  Το πρόβλημα με την ακοή μου άρχισε από την βρεφική ηλικία όπου θεω...

Ο άνθρωπος Ο άνθρωπος υπερεκτίμησε τις δυνάμεις του κι έγινε μικρός "Θεός" με απόλυτη εξουσία στο σύμπαν. Θέλησε και θέλει να κυβερνά όλο τον κόσμο ωσάν να είναι ο ύψιστος Θεός. Υπερεκτίμησε το υπερφίαλο εγώ του έναντι των άλλων και πίστεψε ότι είναι ανώτερος όλων κι ο δίκαιος κριτής. Υπερεκτίμησε τα όρια του και ενήργησε και ενεργεί ετσι θελικά αλαζονικά κι ασύγγνωστα. Ξέχασε ποιος πού πώς πότε και γιατί; Ξέχασε ότι είναι κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν Εκείνου. Νίκησε το τέρας αλλά του έμοιασε ή καλύτερα το ξεπέρασε... Έπαψε να είναι νοήμον έλλογο ον... Έγινε πνευματικά και ψυχικά ανάπηρος. Τα κατώτερα ζωώδη ένστικτα του κάνουν πια κουμάντο. Ζει στην ψυχεδέλεια των ψευδαισθήσεων της έκλυτης ζωής του. Η Σφίγγα όμως εξακολουθεί να είναι κάπου ανάμεσά μας και υποβάλλει ένα άλλο αίνιγμα που παραμένει άλυτος γρίφος. Άνθρωπος =θεάνθρωπος; Άνθρωπος =υπεράνθρωπος; Ή άνθρωπος απάνθρωπος; Ιδού το μέγιστον ερώτημα! Εσύ μικρέ θεέ-άνθρωπε; Εκεί, στην έξοδο της πόλης Περίμενε Κάθε ...

  Μια ένεση να μεγαλώσω…      Ξημέρωσε. Το ξυπνητήρι χτυπά ανυπόμονα. Για όλους οι εφιάλτες τελειώνουν το πρωί. Για μένα αρχίζουν με το πρώτο χτύπημα του κουδουνιού στο σχολείο. Το στομάχι μου είναι πέτρα με το που ανοίξω τα μάτια.       Απέναντι από το κρεβάτι στέκει η σχολική τσάντα. Για τα περισσότερα παιδιά είναι απλά μια σάκα που κουβαλά τα βιβλία. Για μένα είναι το εισιτήριο για το κτίριο του τρόμου γεμάτο με μάτια που με κοιτούν άγρια και θυμωμένα χωρίς καν να ξέρω τον λόγο. Παντού υπάρχουν πρόσωπα παιδιών που μοιάζουν με τρομαχτικές μάσκες αποκριάς. Κι εγώ ανίκανος να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Φοβάμαι στην τάξη. Τρέμω στην αυλή του σχολείου.      Χτες έμεινα νηστικός. Κάποιοι μου πέταξαν το κολατσιό από τα χέρια. Προχθές η ζωγραφική που είχα φτιάξει για τη μητέρα μου ρίχτηκε με μίσος στα λασπόνερα…μαζί της κι εγώ…! Τα γόνατά μου μάτωσαν, τα χέρια μου ήταν γεμάτα γρατζουνιές.       Κάθε μέρα η γωνιά μου σ...

  Μέντα Μόνο η σβησμένη γεύση της μέντας απ΄ την ανάσα σου, έμεινε οικεία. Έκτοτε, στοιβάχτηκαν πάνω μας τα χρόνια σα μυλόπετρες Κέντησαν το κορμί μεθοδικά, πήρε σχήμα η απουσία, λίμνασαν οι πόθοι στις καμπύλες του, στάμπα ανεξίτηλη σε ρούχο αφόρετο.   Κι η μνήμη ξεθωριάζει, τι να περισυλλέξει κι εκείνη η έρμη, μέσα στον πανικό; Κούτσα- κούτσα τα βολεύω, Αν με ρωτάς, βεβαίως. Γιατί κι αυτό, παρέμεινε ζητούμενο μέσα στα χρόνια Οι εραστές δεν έχουν δεύτερη ευκαιρία Μία συν μία οι βολές τους, Το κέρμα που κύλησε από τα δάχτυλά σου, έμεινε όρθιο Ούτε κορώνα, μήτε και γράμματα. Αιώνια κλήση σε αναμονή, λαθραίος βίος, σε ουδέτερη ζώνη Και γύρω κυανόκρανοι απεσταλμένοι Πετούν τις γόπες τους στο χώμα Σβήνουν τα χνάρια που άφησαν τα ωραία σου πόδια. Κι ας είναι κάποια σώματα να βρίσκουν συμμετρία Ούτε αυτό αρκεί, καθώς γυρίζουν γύρω μας Παιδιά, δουλειές, πένθη, ακάλυπτες επιταγές, μαραμένες υποσχέσεις. Κι ήθελα τόσο τα μάτια σου, Ζήλεψα εκείνο το ανεξερεύνητο τους βάθος, Και, τι α...

Τον Παναγιώτη τον γνώρισα στη Λαϊκή Αγορά Ρόδου μιας και ο ίδιος είναι παραγωγός και πουλάει τα προϊόντα του.  Είναι ένας χαμογελαστός άνθρωπος με σχεδόν πάντα καλή διάθεση. Κάνεις δεν θα πίστευε πως πέρασε μια τόσο άσχημη αρρώστια, όπως είναι η Λευχαιμία.  Κάποια στιγμή τις γιορτές των Χριστουγέννων έπρεπε να γράψω μια ενθαρρυντική ευχή για ανθρώπους που υποφέρουν κάτω από το βάρος μιας δύσκολης αρρώστιας. Τον πλησίασα και δειλά του ζήτησα τη γνώμη του για αυτό το οποίο είχα γράψει. Εκείνος το διάβασε, χαμογέλασε και μου είπε απλά: " Μην φοβάσαι να μιλήσεις και να ρωτήσεις αυτούς τους ανθρώπους για την υγεία τους...τους κάνει καλό να μοιράζονται τον πόνο τους...κι εγώ δεν το έκρυψα ποτέ!" Μπορώ να πω πως αυτό ήταν και η αφορμή για μένα για να ξεκινήσω αυτού του είδους τις συνεντεύξεις.  Σήμερα ο Παναγιώτης μοιράζεται μαζί μας τις δικές του στιγμές αγωνίας αλλά και το ότι με την καλή του διάθεση και δύναμη μπόρεσε να νικήσει τη Λευχαιμία και σήμερα να είναι τελείως καλά....

  Αναμνήσεις ευφραίνουν καρδίαν ανθρώπου… Έστεκες στη σιδερένια εξώπορτα προσμένοντας για άλλη μια φορά το αντάμωμα. Βουβή και άκαμπτη απ’ τα βάσανα που πέτρωσαν ακόμη και το πιο μικρό κύτταρο του είναι σου. Στέρεψαν τα δάκρυα, τα συναισθήματα βούλιαξαν σε απύθμενες θάλασσες σαν θησαυροί ξεχασμένοι που προσδοκούν την ανάδυσή τους κάτω απ’ το φως ενός αισιόδοξου ήλιου.  Θα έρθω. Θα είμαι κοντά σου πάλι. Το "θα" που αποδυναμώνει κάθε υπόσχεση κρύβοντας ένα αδύναμο "ίσως". Ίσως να έρθω. Ίσως να είμαι κοντά σου πάλι. Σταυροκοπιέσαι να γίνει το "ίσως" και το "θα"  "είμαι εδώ".  Στο στενό εκείνο σοκάκι που έκανες τα πρώτα βήματα. Στην ανθισμένη με ρόδα τσιμεντένια αυλή. Κάτω απ’ την κληματαριά, καθώς έστηνες σενάρια για τη ζωή, μια μικρή κάμπια μεταμορφωνόταν σε πεταλούδα θυμίζοντας σου την αρχή και το τέλος στη μικρού μήκους ταινία σου. Θα έρθει κι η δική σου στιγμή που θα βγάλεις φτερά και θα πετάξεις. Θα έρθει. Μη βιάζεσαι να μεγαλώσεις.  ...